Archiwum dla Październik, 2010

27
Paź

Głowica

   Posted by: Konserwator    in Słownik

głowica

l) kapitel, górna, wieńcząca część kolumny, pilastra, filara, ukształtowana plast. Pełni funkcję konstrukcyjną jako człon pośredniczący między podporą i elementami podpieranymi. Jest najstaranniej opracowaną częścią kolumny i ulegała w różnych krajach i epokach przekształceniom. W staroż. Ęgipcie stosowano g. papirusową, palmową i lotosową; te ostatnie w odmianach: kielichowej i pąkowej oraz hatorycką. W staroż. Mezopotamii przeważały g. geom., w Persji – o formach zoomorf. Staroż. sztuka gr. stosowała odmienny dla każdego porządku arch. typ: dorycki, joński, koryncki; w sztuce rzym. występowały także typy – toskański i kompozytowy oraz liczne odmiany g. figur. Sztuka wczesnochrzęsc. wprowadziła typ teodozjański (ok. pół. V w.) z rzędem pojedynczych liści akantu o pięciu płatkach między wolutami. Zasadniczej zmianie uległa g. w sztuce bizant. wskutek wprowadzenia impostu (nasadnika), dzięki czemu powstała g. nasadnikowa, a po połączeniu obu członów g. trapezoidalna i koszykowa. W sztuce islamu pojawiła się dekor. forma g. stalaktytowej. Architektura rom. stosowała g. od wczesnych, geom. kostkowych, do późnych, bogatych, blokowo-kielichowych i kielichowych; g. kostkowa powstała w wyniku przenikania kuli i sześcianu, czyli przejścia od okrągłego trzonu kolumny do kwadratowej podstawy arkady; g. blokowo-kielichowa stanowi formę przejściową od g. kostkowej do kielichowej (najbardziej charakterystycznej dla gotyku). W zależności od użytych motywów dekor. rozróżnia się g. geometryczne (np. g. plecionkowa), roslinne (z przewagą motywów akantu) i figuralna (postacie zwierzęce i ludzkie); g. figur, komponowane w sceny układane w cykle ikonograf. były szczególnie popularne w sztuce rom.; w sztuce got. przeważały g. rośl. – pączkowe, i najbardziej rozpowszechnione w wielu odmianach g. liściowe. W architekturze nowoż. powrócono do form klas., które mniej lub więcej swobodnie interpretowane stosuje się do dziś

Classical_orders_from_the_Encyclopedie

źródło Wikipedia

Tags: , , , ,

27
Paź

Émile Gallé

   Posted by: Konserwator    in Historia sztuki

Emile Galle    (ur. 8 maja 1846, zm. 23 września 1904 w Nancy)

– francuski artysta tworzący głównie dzieła ze szkła (np. wazony) i meble w stylu secesji.

Jego ojciec prowadził pracownię ceramiczną i szklarską, dzięki czemu mógł zapoznać się z tymi technikami. Szczególnym zainteresowaniem darzył przyrodę, a zwłaszcza rośliny. Zbierał je i hodował, czerpiąc z nich inspirację do tworzonych dzieł. W swoich wyrobach szklarskich stosował różne techniki i kształty naczyń. Dzięki własnym metodom barwienia szkła uzyskał szeroką gamą kolorów, stosując przede wszystkim odcienie mleczne i matowe.

E.Galle 1

Antyki wykonane przez Galle (lub według jego projektu) zachwycają kolekcjonerów perfekcją linii i zdobieniami mistrzowsko wykonanymi w technice intarsji.

intarsja zdobiąca sekretarzyk

intarsja zdobiąca sekretarzyk

żr: wikipedia

Tags: ,

26
Paź

Fryz

   Posted by: Konserwator    in Słownik

fryz

l) pozioma część belkowania w porządkach klas. zawarta między architrawem a gzymsem; w porządku doryckim składa się z tryglifów i metop, w innych porządkach jest gładka lub zdobiona motywami ornament. albo figur.;

2) poziomy pas dekor., stosowany w architekturze (f. płaskorzeźb., ceram., malowane) i w innych sztukach (malarstwo, grafika, rzemiosło artyst.). Dekoracja f. zmieniała się zależnie od epok stylowych; w romanizmie przeważały motywy geom. (f. arkadkowy, ząbkowy), w gotyku – motywy rośl. i figur., w renesansie – motywy ant. F. służyły do podziału i zdobienia zarówno elewacji zewn., jak i wewn. budowli, a również do dekoracji poszczególnych elementów arch., kompozycji mal., graf., sprzętów, mebli, naczyń itp. (franc. frise, z hiszp. friso, od frisar ‚wyżłabiać’)

Tags: , ,