Archiwum dla Listopad, 2010

Denkmal uważane są też za jedne z najważniejszych targów konserwatorskich w Europie. Odbywają się co dwa lata.

Kraj partnerski Targów Denkmal dostaje do swojej dyspozycji bezpłatnie dużą powierzchnię wystawową w centrum głównej hali targowej, gdzie przedstawia prezentację narodową. W poprzednich edycjach targów krajami partnerskimi były: Włochy, Francja i Węgry. Dyrektor Targów Denkmal Ulrike Lange ogłaszając w ubiegłym roku wybór Polski jako kraju partnerskiego decyzję uzasadnia tym, że „Polska ma świetnych, znanych w całej Europie konserwatorów”.Jak informują Targi Lipskie Polska, w ramach polskich stoisk zaprezentowana zostanie m.in. bogata oferta produktów i usług dla branży, w tym ceramika i chemia budowlana, najnowsze technologie osuszania budynków oraz materiały dla budownictwa zabytkowego. Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Warszawie, który czuwa nad merytorycznym udziałem Polski w Targach Denkmal, przygotowuje trzy wystawy specjalne: „Polska – miejsca światowego dziedzictwa”, „W świecie barwy i modlitwy – polichromie kościołów drewnianych południowej Małopolski”, „Polska – architektura ceglana na przestrzeni dziejów”.targi Denkmal

W ramach polskiego wystąpienia narodowego zorganizowany zostanie też żywy warsztat konserwatorski. Będzie można tam zobaczyć jak wygląda konserwacja malarstwa ściennego. Pokaz konserwacji polichromii przeprowadzony zostanie na kopii ścianki „Trzej Aniołowie” Józefa Mehoffera z 1901 roku; jej wykonanie poprzedziło realizację przez Mehoffera polichromii w skarbcu katedry na Wawelu.

Polscy wystawcy i odwiedzający będą mogli uczestniczyć też w Międzynarodowej Giełdzie Kooperacji CONTACT, organizowanej w ramach światowej sieci Enterprise Europe Network. Jej celem jest stworzenie wymiany kontaktów, usług, produktów oraz know-how, dla wszystkich podmiotów reprezentujących branżę ochrony zabytków, konserwacji i restauracji, a także rewitalizacji miast i modernizacji budynków.
Europejskie Targi Konserwacji i Restauracji Zabytków oraz Renowacji Starych Budowli Denkmal w Lipsku organizowane są od 1994 r.; od ostatniej edycji – od 2008 r. organizowane są pod patronatem UNESCO. W ubiegłorocznej edycji Denkmal brało udział 437 wystawców z 13 krajów; w tym 124 z Niemiec i 15 z Polski. Odwiedziło je ponad 11 tys. osób z 38 krajów

Tags:

Kolbuszowa. Rzemiosło odegrało bardzo ważną rolę.

historia _kolbuszowa_rzemiosloŹródła osiemnastowieczne podkreślają zgodnie gospodarcze znaczenie tego miasta zamieszkałego przez stolarzy produkujących słynne meble i posadzki taflowe. W początkowym okresie organizacją rzemiosła zajmowali się wyłącznie dziedzice Kolbuszowej. Sytuacja zmieniła się, kiedy otrzymało ono prawa miejskie, a Józef Karol Lubomirski w dokumencie z 12 stycznia 1700 r. dał rzemieślnikom możliwość utworzenia cechu: „…Daję przy tym rzemieślnikom wszelkiego rzemiosła cechy mieć i porządki ich zachowywać i według nich się sprawować pozwalam, i one tym moim przywilejem utwierdzam i umacniam”. Na gruncie tego dokumentu, rzemieślnicy kolbuszowscy: stolarze, tokarze, stelmachowie, kołodzieje, kowale, ślusarze otrzymali 16 czerwca 1724 r. cech zbiorowy, za przywilejem Pawła Karola Sanguszki i jego żony Marianny z Lubomirskich. Warto dodać, iż końcowa część owego przywileju zawierała dwa niezwykle istotne postanowienia: po pierwsze, iżby „partacze”, czyli rzemieślnicy wiejscy, „nie powinni w rzemiośle przeszkadzać o mil dwie od miasta”, co w praktyce oznaczało, że oni również muszą należeć do cechu zbiorowego w Kolbuszowej; po drugie – w przypadku wzrostu liczby „magistrów w każdym rzemiośle, kowale i ślusarze, stolarze, kołodzieje i stelmasi” powinni zakładać własne cechy, „za osobnym naszym przywilejem”. Wraz ze wzrostem popytu na meble kolbuszowskie i posadzki, już w pierwszej połowie XVIII w. organizacją ich produkcji zaczęli zajmować się także pośrednicy żydowscy, zamieszkali również poza Kolbuszową. było 10, a w pobliskiej wsi Weryni 12 rzemieślników. Chociaż nie znamy żadnych wzmianek na temat rodzaju uprawianego przez nich rękodzieła, możemy się domyślać, iż w przypadku Kolbuszowej musiało tu być przynajmniej 2 młynarzy , gorzelnik, piwowar ze słodownikiem i pomocnikami. Z innego źródła wiemy, że w Kolbuszowej i Weryni byli wówczas garncarze. Jeden z nich – Kacper z Weryni („Casper figulus de villa Werynya”), w 1584 r. przyjęty został do cechu we Lwowie i otrzymał prawo miejskie, co niewątpliwie świadczyło o jego wysokich umiejętnościach zawodowych. Z 1 połowy XVII w. pochodzi wreszcie wzmianka o 2 stolarzach, którzy terminowali w cechu zbiorczym w Mielcu, był to: Albert Kozioł z Weryni (1608) i Krzysztof Procykowicz z Kolbuszowej (1645). Bardzo cennym źródłem do dziejów rzemiosła kolbuszowskiego są cytowane już wcześniej przeze mnie „rachunki z arendy klucza kolbuszowskiego” z lat 1677-1689, zawierającym wiadomości dotyczące rzemieślników skupionych przy rezydencji Józefa Karola Lubomirskiego. Stanowili oni dość dużą, kilkudziesięcioosobową grupę, reprezentującą następujące zawody: cieśli, kołodzieja, kowala, krawca, kucharza, lepiarza, malarza, młynarza, mularza, piekarza, powroźnika, rymarza, snycerza, stelmacha, stolarza, strycharza, szewca, szklarza, sztukatora, ślusarza, tokarza, zegarmistrza i złotnika. Pod względem ilościowym przodowali stolarze. Prawdopodobnie to właśnie dzięki nim powstał tu znaczący ośrodek meblarski. Rzemieślnicy ci rekrutowali się przede wszystkim spośród poddanych wsi klucza kolbuszowskiego, np. „stolarz kolbuszowski” i „stolarze niwiscy”, ” ślusarz rzochowski” i inni. Byli wśród nich także rzemieślnicy ściągnięci do Kolbuszowej z niektórych miast, jak np. z Jarosławia („krawcy jarosławscy”), Krakowa („strycharz krakowski”), Tarnowa („złotnik tarnowski”), w których Lubomirski posiadał swoje części lub jurydyki. Bardzo możliwe, że rzemieślnicy reprezentujący zawody artystyczne, jak malarz, snycerz i sztukator, pochodzili również z jakiegoś większego ośrodka miejskiego. Wszyscy rzemieślnicy, z których 18 stanowiło czeladź dworską (m.in. 2 stolarzy, 2 cieśli, szklarz, malarz), zaspakajali głównie potrzeby rezydencji kolbuszowskiej lub potrzeby związane z funkcjonowaniem folwarków z klucza kolbuszowskiego i rzemieńskiego. Ale nie tylko. Otóż wielu z nich wykonywało na miejscu lub na wyjeździe prace zlecone przez Józefa Karola Lubomirskiego, jego żonę Teofilę Ludwikę, albo zarządcę kolbuszowskiego – Franciszka Zaorlicza. A oto kilka przykładów: „stolarzowi za asygnacją J.Mci. Dobrodziejki za posadzkę dla Króla J.Mci” do Wilanowa (1678); „stolarzowi za robotę do pałacu pełkińskiego” (1678); „stolarzowi Wojciechowi za kratę do Sandomierza i za drzwi do zamku sędomirskiego” (1678); „stolarzowi Kolisowi za posadzkę na Wiśnicz” (1679); stolarzowi i ślusarzowi „za robotę do klasztoru lubelskiego” (1680); „stolarzowi kolbuszowskiemu za roboty lubelskie” (1681); „ślusarzowi rzochowskiemu od roboty warszawskiej” (1681); „stolarzowi Kolisowi młodszemu do Krakowa” (1682).

Sekretera kolbuszowska

Sekretera kolbuszowska

Tags: ,

23
Lis

Meble kolbuszowskie

   Posted by: Konserwator    in Słownik

Meble kolbuszowskie

– polskie meble wyrabiane począwszy od połowy XVIII w. w Kolbuszowej, cieszące się wielkim zbytem w całym kraju . Starannie wykonane i fornirowane, zdobione były intarsjami o motywach ramek, gwiazd, kwiatów, a także ornamentyką wstęgowo-cegłową, geometryczną i figuralną. Najczęściej stosowano jako materiał jasny orzech, ale także dębinę, jawor, gruszę, rzadziej jabłoń, w które obfitowała Kotlina Sandomierska. Formy stylowe mebli kolbuszowskich zależne były od tendencji panujących w rzemiośle europejskim, miały one jednak wybitny charakter rodzimy, wskazujący na pewne związki ze zdobnictwem ludowym Małopolski. Najpopularniejsze meble kolbuszowskie były w okresie produkcji w stylu barokowym, kiedy obok mebli gdańskich były najpowszechniejszymi w polskich domach (wyposażyły one m.in. Pałac Biskupów Krakowskich w Kielcach i Zamek w Szydłowcu). Ośrodek produkcyjny w Kolbuszowej był najbardziej żywotny do 1. poł. XIX w. Obecnie tradycje meblarstwa kolbuszowskiego są wznawiane w charakterze ratowania ginących zawodów i rzemiosł.

Sekretera kolbuszowska

Sekretera kolbuszowska

Tags: ,