Archiwum dla Maj, 2011

31
Maj

Georges Jacob

   Posted by: Konserwator    in Antyki-Ebeniści

Georges Jacob

Georges Jacob (* 6. 07. 1739 w Cheny (Burgundia); † 5. 07. 1814 w Paryżu). Był jednym z najbardziej znanych ebenistów paryskich.

Georges Jacob w 1700 roku wyprodukował to krzesło i sygnował pieczęcią

Georges Jacob w 1700 roku wyprodukował to krzesło i sygnował pieczęcią

Głównym jego konkurentem był Jean-Baptiste-Claude Sené. Georges Jacob zaopatrywał rodzinę królewską w rzeźbione, malowane i złocone meble w panującym wówczas stylu Ludwika XVI (Louis Seize). Georges Jacob w 1754 roku przeniósł się do Paryża. Tu uczył się pod okiem Jean-Baptiste Lerouge„a. Tu poznał Louis Delanois, przedstawiciela neoklasycyzmu, od którego uczył się nowych rozwiązań stylistycznych. 04 września 1765 roku odebrał tytuł mistrza stolarskiego; wykonał, istniejące do dzisiaj, małe krzesło ze złoconego drewna, jako pracę mistrzowską. W 1767 poślubił Jeanne-Germaine Loyer, z którą miał pięcioro dzieci. W 1784 stał się dostawcą Intendence des Menus-Plaisirs. Pracował w Wersalu i Rambouillet dla Marii Antoniny. W 1785 r. wyprodukował pierwsze mahoniowe krzesła dla hrabiego de Provence. W latach 1789 – 1790 wykonał z mahoniu mebel inspirowany przedstawieniami z waz antycznych według rysunków malarza Davida. W późniejszych meblach dla Konwentu według rysunków Perciera i Fontaine′a pogłębił swój styl antykizujący. W 1796 roku Georges Jacob przeszedł w stan spoczynku i przekazał prowadzenie warsztatu swoim dwóm synom. W 1803 roku zmarł syn Georges Jacob –    Georges Jacob II Georges Jacob powrócił z emerytury by osobiście nadzorować wykonanie mebli do rezydencji Napoleona. François-Honoré-Georges Jacob-Desmalter (1770–1841) z dużym powodzenie kontynuował dzieło ojca.

30
Maj

a la grecque

   Posted by: Konserwator    in Słownik

a la grecque (fr.), nazwa oznaczająca nawrót do
wzorów staroż. sztuki gr.; tendencja ta pojawiła się
we Francji ok. 1760 r., początkowo w architekturze,
następnie we wszystkich innych dziedzinach sztuki,
mody itp.; już od potowy wieku można zauważyć
stopniowe uspokajanie wybujałych form rokok, i powrót
do repertuaru form stosowanych już za Ludwika
XIV, tj. do prostych linii, geom. kształtów — o wiele
lżejszych i bardziej delikatnych w rysunku; zwrócono
się do starożytności etrusko-grecko-rzym. (->
etruski styl); jeden z najwcześniej stosowanych
ornamentów — meander — stał się tak powszechny,
że zaczęto go uważać za symbol nowego stylu
i nowej mody; coraz śmielej sięgano po wzory
z arch. porządków klasycznych — doryckiego, jońskiego
i korynckiego; do najczęstszych motywów
należały, kariatydy, rozety, sfinksy, kanele, znicze,
perełki, łezki, liście akantu, wole oczy, wianki, girlandy,
festony, laury, romby, kwadraty, głowy barana
i Iwa, orty, postacie mitologiczne, medaliony itp.;
zainteresowanie antykiem wzrastało z coraz to nowymi
odkryciami archeologicznymi prowadzonymi
przede wszystkim w Pompei (1748 r.) oraz ukazującymi
się pracami naukowymi na temat sztuki staroż.,
jak np. J. Stuarta i N. Revetta The Anłiquites of Athens
(1751-1755) lub J. J. Winckelmanna Myśli
o naśladowaniu greckich dzieł w malarstwie i rzeźbie
(1755) oraz Historia sztuki starożytnej (1764);
pierwsze wyraźne oznaki nowego stylu wystąpiły
w architekturze, później we wnętrzach i wyposażeniu;
w meblarstwie sięgano nie tylko po ornamenty,
ale także po niektóre typy mebli (zob. krzesło,
klismos, taboret, leżanka); we Francji do jednych
z najwcześniej wykonanych mebli w stylu
a I. g. należą meble zamówione przez finansjera
paryskiego L. de Jully, zrealizowane w 2. pot. lat
pięćdziesiątych XVIII w.; zaprojektował je malarz
L. J. Le Lorrain; mają prostą, masywną formę roz
rozczłonkowaną
pionowymi i poziomymi listwami wypełnionymi
kanelowaniem, ornamentem falowym
i meandrem; dużą rolę w tym czasie odegrały w popularyzacji
sztuki staroż. w z o r n i k i ; w 2. poł. XVIII w.
styl a I. g. zapanował wszechwładnie i znalazł w meblarstwie
wielu wybitnych realizatorów, jak np. we
Francji J. F. Oebena, J. H. Riesenera, G. Jacoba,
w Anglii najbardziej znanym jest R. Adam, T. Chippendale,
G. Hepplewhite i T. Sheraton, w Niemczech
D. Roentgen; w Polsce pierwsze wybitne dzieło w stylu
a I. g. — monumentalna, masywna konsola hebanowa
wykonana do Gabinetu Marmurowego na
Zamku Królewskim w Warszawie — powstało
w I. 1770-1771, wg projektu prawdopodobnie J. Fontany,
wykonane przez stolarza Bekierta, snycerza
Contessę i brązownika Gipperta; upodobanie do sztuki
staroż. trwato jeszcze na pocz. XIX w., meble
miaty prostą, tektoniczną formę, złagodzoną często
przez ścięcie naroży, zwężenie nóżek ku dołowi,
kanelowanie, profilowanie, użycie intarsji, płytek
porcelanowych, obwiedzenie ramkami itp.; meble
w stylu a I. g. wykonywano m.in. z mahoniu, róży,
orzecha, buku; wiele lakierowano na biało lub na
inne kolory, a wiele wykonywano w guście chińskim
chi noi serie); nazwa a I. g. oznaczająca początkowo
nowy styl i modę, zastąpiona została później terminem
k l a s y c y zm lubneoklasycyzm; w Anglii
okres ten zw. jest Georg i an (od imienia panujących
królów Jerzego I, II i III) oraz Adam ów stylem;
w Polsce okres ten nazywa się k l a s y c y z m em lub
czasami Stanisława Augusta stylem.

Tags: , , ,

28
Maj

Johann Heinrich Riesener

   Posted by: Konserwator    in Antyki-Ebeniści

Johann Heinrich Riesener

Jean Henri Riesener(Jean Henri Riesener) (* 4. 07. 1734   Gladbeck (NRW- Niemcy); † 6. 01.1806 Paryż) ebenista, stolarz meblowy pochodzenia niemieckiego pracujący we Francji.

Jean Henri Riesener urodził się jako drugi syn ( miał jeszcze młodszego brata ) Jana Hermanna i Margarethy Riesener zd. Brahms w małym westfalskim miasteczku Gladbeck. Ojciec jego był skromnym rzemieślnikiem – stolarzem i tokarzem.Aby utrzymać rodzinę dorabiał w kancelarii biskupa.
W 1755 roku Jean Henri Riesener wraz ze starszy bratem wyruszył do Francji. Nie jest wiadomo czy była to podróż  czeladnicza czy po prostu emigracja za chlebem.
W Paryżu trafił on jako praktykant do warsztatu swego rodaka „ébéniste du roi du gobelins“ Johanna Franza Oebena, który był poza tym protegowanym Madame de Pompadour.
Historia odnotowała burzliwy spór pomiędzy Jean Henri Riesenerem i Jean-François Leleu jaki nastąpił po śmierci mistrza Oebena. Dotychczasowi pracownicy bezpardonowo walczyli o względy wdowy a co za tym idzie o zwierzchnictwo nad warsztatem.
06.08.1767 odbył się w Paryżu ślub wdowy Françoise Oeben zd. van der Cruse (córki paryskiego ebenisty François van der Cruse i siostry znanego ebenisty Rogera van der Cruse) i Jean Henri Riesenera .

23.01. 1768 Jean Henri otrzymał wymarzony tytuł mistrza i prawo sygnowania mebli własnym znakiem.

19.10.1769 przyszedł na świat syn Henri François Riesener, który w późniejszym czasie został uznanym malarzem.

Po śmierci pierwszej żony ( Francoise w 1776 r. ) Jean Henri Riesener poślubia w 1783 r. nieletnią jeszcze córkę mieszczanina paryskiego Annę Marie Grezel.

Meble wytwarzane przez Jean Henri Riesenera zdobyły wysokie uznanie wśród ówczesne szlachty. Sytuacja zmieniła się wraz z wybuchem Rewolucji Francuskiej, która diametralnie odmieniła gusty i zapotrzebowanie na meble. Riesener jako uznany fachowiec znajdował zatrudnienie również później. Wspólnie z Jacques-Louis David oraz Hubert Robert w 1793 r. był członkiem komisji organizującej porewolucyjne aukcje sztuki i rzeczoznawcą sądowym.
Warsztat w Arsenal zamknięty został w 1801 roku po czym Riesener zamieszkał przy Rue Saint-Honore Nr. 2
Sława wielkiego ebenisty dobiegła końca. W skromnych warunkach umarł 06.01.1806 roku.
Miejsce pochówku nie jest znane. Na Cmentarzu Pére Lachaise znajduje się skromne upamiętnienie.

Tags: ,