Archiwum dla kategorii "Słownik"

Pierre Golle     ( Gole )

Lunsingh-Scheurleer-Pierre-Gole

Lunsingh-Scheurleer-Pierre-Gole

Urodził się jako syn urzędnika sądowego w Bergen w Północnej Holandii (Dutch Republic) około 1620 roku.
W młodym wieku przeniósł się do Paryża.
W 1643 roku był był już czeladnikiem w pracowni  Adrien′a  Garbrant′a.
Pierre Golle poślubił wdowę po wcześnie zmarłym mistrzu co skutkowało  przejęciem warsztatu zatrudniającego 12 stolarzy.
Prace z początkowego okresu działalności tego znakomitego ebenisty cechowała prostota formy i przejrzystość koncepcji. Zawsze używał do wytwórstwa mebli materiały bardzo dobrej jakości takie jak dąb i heban. Heban był używany tylko do wyrobu najbardziej luksusowych mebli. Zaszczyt pracy w tym drewnie  odróżniał  ébéniste od   zwyczajnych majstrów (Menuisier) lub stolarzy.

Imponujące efekty dekoratorskie , jakie uzyskiwał w kolejnych latach , po części wynikały z zastosowania wyrafinowanych, bardzo drogich surowców. Inkrustowane motywy kwiatowe i sceny mitologiczne w mosiądzu, cynie i szylkrecie są typowe dla jego prac. Mógł sobie na to pozwolić, ponieważ realizował zamówienia najzamożniejszych klientów.
Pierre Golle był wspierany przez kardynała Mazarin′a, zanim zdobył przychylność króla.

Jules Mazarin

Jules Mazarin

Jules Mazarin właściwie Giulio Raimondo Mazzarini 1602-1661 – francuski kardynał, od 1642 pierwszy minister Francji.

W   1651 roku  otrzymał tytuł mistrza   „a la majorite ébéniste du Roi” , potwierdzony w 1656 roku przyznaną godnością „maître menuisier en ébène ordinaire du roi” .

Od 1662 roku dostarczał bardzo bogato intarsjowane meble do Wersalu i innych królewskich zamków bezpośrednio realizując zamówienia króla Ludwika XIV i Wielkiego Delfina.

Ludwik XIV Burbon

Ludwik XIV Burbon

Ludwik XIV Wielki, Król Słońce ( 1638 -1715 ) – król Francji i Nawarry 1643–1715, syn Ludwika XIII, z dynastii Burbonów.

(-olśniewające wnętrza zostały zrujnowane w wyniku remontów po  śmierci Dauphina  w 1711 roku)


Pierre Golle  zmarł 27 listopada 1684.
Pierre Golle był twórcą intarsja z szylkretu i mosiądzu nazwanej intarsją  Boulle ′a  (zięciem P.Golle był André Charles Boulle ).

Pierre Golle miał między innymi duży wpływ na prace angielskiego projektanta mebli   Gerrit′a Jensen′a nazywanego angielskim   Boulle .

Lunsingh Scheurleer (książka) zidentyfikowany i potwierdził tożsamość wielu mebli tego wielkiego ebenisty.

Pierre Golle

Pierre Golle

25
Lip

Skrzynia

   Posted by: Konserwator

Skrzynia – to pudło, paka lub pojemnik, przeważnie o pełnych bokach i formie najczęściej prostopadłościanu, z wiekiem lub bez; Skrzynia jest jednym z najstarszych mebli użytkowych, służącym do przechowywania odzieży, żywności, dokumentów, cennych przedmiotów itp., a także do siedzenia i spania; jest także prototypem wielu mebli o konstrukcji skrzyniowej (, takich między innymi jak komoda i szafa; formą pierwotną skrzyni z okresu przedhistorycznego był drążony pień (kadłub,koryto)


Stolarska forma skrzyni rozwinęła się w kręgu kultury śródziemnomorskiej; w staroż. Egipcie ( sarkofag),

w Grecji (m.in. różne skrzynki, kasetki, puszki, pudelka, cista) i w Rzymie powstało wiele odmian, które uzyskały rozwiniętą postać konstrukcyjną (zbijane z desek łączone na czopy na rogach ze słupkami, nieraz z szufladą itp.), z wiekiem płaskim, dwuspadowym lub zaokrąglonym; wyrabiane z drewna, metalu, kamienia, terakoty, czasem bogato zdobione rzeźbą, malowane i inkrustowane.

Skrzynia rozpowszechniła się w Europie od średniowiecza do XVIII w., a w meblarstwie ludowym do pocz. XX w.;

Skrzynie romańskie wykonywano głównie z dębu; były duże, masywne,ciężkie, o konstrukcji słupowej lub na podporach z grubych desek, także stojące bezpośrednio na podłodze; wzmacniane były i łączone żelaznymi listwami i zawiasami, zamkami i antabami, płaskorzeźbione, często przykrywane dwuspadowym wiekiem; ciężar i wygląd skrzyń zmienił się wraz z wprowadzeniem na pocz. XV w. konstrukcji ramowej.

Skrzynie gotyckie uzyskały lekką formę, bogatą dekorację rzeźbiarską lub malarską, ażurowe okucia i grawerunek; wykształciło się wiele odmian w różnych krajach; rozpowszechniły się skrzynie typu włoskiego, (cassone, cassapanca) znane również w Polsce, w renesansie stając się często prawdziwymi dziełami sztuki -dekorowane motywami arch., płaskorzeźbą, intarsją,inkrustacją, dekor. układem okuć i polichromią,często wykonywaną przez wybitnych artystów; niekiedy skrzynie obijano skórą lub kurdybanem; w XVII i XVIII w. znane byty w Polsce skrzynie z wytwórni m.in. gdańskich, kieleckich, kolbuszowskiej i nalibockiej; w tym czasie rozpowszechniły się także małe formy- szkatuły, puzdra, sepety, kasety itp., służące do przechowywania kosztownych przedmiotów, bogato dekorowane szlachetnymi materiałami (złotem, srebrem, szylkretem, kością słoniową itp);

Równocześnie rozwija się skrzynia zwana kufrem przeznaczona głównie do podróży;

Najbardziej skrzynie rozpowszechniła się na wsi w XIX w.; powstało tu wiele oryginalnych typów dekorowanych bogato przeważnie malowanymi wzorami kwiatowymi;

Skrzynia, jako duży mebel,w kolejnych latach wyparta została przez komodę.

źr. Izydor Grzeluk, Słownik terminologiczny mebli

16
Cze

Biurko cylindryczne

   Posted by: Konserwator Tags: , ,

biurko cylindryczne, typ biurka mający ćwierć-cylindryczną pokrywę otwieraną do tyłu i chowającą się wewnątrz mebla;

biurko cylnajoryginalniejsze w XVIII w. rozwiązanie konstrukcyjne biurka, którego inicjatorem był rzekomo ambasador austriacki w Paryżu Kaunitz stąd zw. czasem bureau a la Kaunitz; do rozpowszechnienia biurka cylindrycznego przyczyniło się słynne  bureau du Roi burko cylindryczne  Oebena i J.-H. Riesenera; zamiast ćwierćcylindra stosowano również żaluzję, która występuje nadal we współczesnych meblach biurowych.

Biurko cylindryczne

Biurko cylindryczne

Biurko cylindryczne

Biurko cylindryczne