Posts Tagged ‘empire’

3
cze

Ch. Percier i R. F. Fontaine

   Posted by: Konserwator    in Antyki-Ebeniści

Pierre François Louis Fontaine (ur. 10 września 1762 w Pontoise, zm. 13 października 1853 w Paryżu) – architekt francuski

Pierre-François-Léonard Fontaine

Pierre-François-Léonard Fontaine

Charles Percier ( ur. 22 sierpnia 1764 w Paryżu, zm. 5 września 1838, tamże)- architekt francuski

Architekci, którzy byli twórcami nowego stylu empire’u, oprócz swych wielkich realizacji byli również dekoratorami wnętrz i projektantami mebli pałacowych. Zlecono im urządzenie rezydencji w Malmaison, a następnie w Compiegne, Luwrze, Wersalu, Fontainebleau; zostali nadwornymi architektami Napoleona
Meble ich projektów były masywne, monumentalne, reprezentacyjne, bez profilowań, o symetrycznych podziałach,bogato dekorowane głównie brązami przedstawiającymi motywy zaczerpnięte z antyku grecko-rzym. oraz egip. (np. orty, wieńce laurowe lub dębowe, uskrzydlone anioły, rózgi liktorskie, instrumenty muzyczne, girlandy, kwiaty, owoce, rogi obfitości)
i często monogram „N”; stawiane były często na specjalnych podiach.

Do najczęściej projektowanych mebli należały okrągłe stoły, trony, krzesła leżanki, łóżka, biurka, komody, sekretery, toalety,
lustra ( psyche), trójnogi itp.Meble były rzeźbione, złocone, lakierowane lub wykonane z surowego mahoniu; bardzo rzadko stosowana była intarsja.

Charles Percier

Charles Percier

Głównym wykonawcą projektów Perciera i Fontainea był G. Jacob i jego syn Jacob-Desmalter . Percier i Fontaine przyczynili się do rozpowszechnienia form i ornamentów empirowych w wielu krajach, m.in. dzięki wydaniu albumu rysunków mebli i wnętrz, pt. Recueil de decorations interieur comprenant pour touł ce qui a rapport a 1′ameublement (1801)

źr. Izydor Grzeluk, Słownik terminologiczny mebli, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2000, ISBN 83-01-13269-8

Tags: ,

18
maj

Duncan Phyfe

   Posted by: Konserwator    in Antyki-Ebeniści

Duncan Phyfe

Duncan Phyfe (Fife) (1768-1854) był jednym z czołowych amerykańskich twórców mebli w XIX wieku.

Pochodził ze Szkocji. W 1784 roku, jako uczeń stolarski,wyemigrował do Nowego Jorku .W 1794 roku otworzył własną firmę zatrudniającą ponad 100 pracowników.Produkował meble w relatywnie niskich cenach wzorowane na powszechnie wówczas sprowadzanych „prawdziwych” meblach europejskich.Cechy stylistyczne wynikały jedynie z naśladownictwa; decydował głównie popyt.Side chair 1810Side chair 1830k1Duncan Phyfe Armchairp1Cylinder desk and bookcase 1815–20Meridienne_Couch 1837 Attributed to Duncan PhyfeThe Shop and Warehouse of Duncan Phyfe

Tags: , , ,

18
lut

Styl Księstwa Warszawskiego

   Posted by: Konserwator    in epoki, Meble stylowe

Styl Księstwa Warszawskiego

termin używany
przez antykwariuszy, kolekcjonerów i niektórych historyków
sztuki, na określenie wyrobów rzemiosła
artystycznego, głównie  mebli i brązów z czasów Księstwa Warszawskiego
(1807-1815) jako polskiego odpowiednika
francuskiego empire’u i niemieckiego biedermeieru stylowo kontynuującego
klasycyzm (z nieco uboższą dekoracją);
zarówno termin — znany i używany już co najmniej
od 2. pot. XIX. — jak i jego definicja, nie
zyskały jak dotąd naukowego opracowania.

Na ziemiach polskich wpływy XIX-wiecznych tendencji artystycznych ulegały różnym zawirowaniom. Księstwo Warszawskie (1807-15) ze zrozumiałych względów było podatne na wpływy stylu empire. Zachowały się liczne zabytki z tego okresu, przede wszystkim świeczniki, kandelabry, zegary, srebra. Styl Księstwa Warszawskiego charakteryzuje się klasycystyczną formą i – w odróżnieniu od empiru – ma bardziej uproszczoną formę i używa znaków patriotycznych. Orły napoleońskie zastąpiono orłami Księstwa Warszawskiego. Forma nadal ewoluowała, rozwijał się biedermeier, osiągając pełnię rozkwitu ok. roku 1839. Wpływy mody mieszczańskiej monarchii francuskiej były jeszcze słabe; nasiliły się wraz z rozwojem handlu. Po wynalezieniu w roku 1839 śruby okrętowej statki parowe mogły sprawniej i taniej przywozić egzotyczne gatunki drewna. Z tego więc względu w polskich meblach „Ludwik Filip” występuje większa różnorodność materiałów. Pojawia się mahoń – drewno znakomicie nadające się do obróbki mechanicznej, o pięknym zabarwieniu. Sprowadzano palisander, a także heban, który zadomowił się w Galicji, gdyż wytwórnie wiedeńskie masowo kopiowały francuskie meble w stylu Ludwika XVI. Na ziemiach polskich pod zaborami formy stylu biedermeier i „Ludwik Filip” przenikają się. Wczesny biedermeier można przyrównać do empiru pozbawionego brązów i złoceń. Płyciny pozostają prostokątne i kwadratowe, dominuje linia prosta. Z biegiem czasu linie zaczynają się wykrzywiać, a by w okresie schyłkowym powrócić do symetrii. Rok 1860 powierzchni uważa się za koniec obu tych stylów.

źr.: www.sztuka.pl

Tags: , , ,