Posts Tagged ‘markieteria’

7
cze

André-Charles Boulle

   Posted by: Konserwator    in Antyki-Ebeniści

André-Charles Boulle

Boulle

Boulle

11. 11. 1642 in Paryż;    † 29. 02. 1732 Paryż   –   czołowy ebenista francuski.

Był synem stolarza Jean′a  Bolt  [fr.Boulle],  który w 1610 roku  wyemigrował  z niemieckojęzycznej  części Holandii ( Geldria ).

W wieku 30 lat André-Charles Boulle był już tak znany, że Colbert tymi słowy rekomendował go Ludwikowi XIV: „Boulle jest w swoim zawodzie najzręczniejszym w Paryżu”. Został więc pierwszym ebenistą króla i wykonał wiele mebli do Wersalu. Jego meble  wyróżniała majestatyczność , zdobienie markieteriami oraz inkrustacjami miedzią; wprowadził i szeroko zastosował złocone brązy.

Uczeń Le Bruna , ale artysta o umyśle samodzielnym, opublikował wzornik Nouveaux dessins de meubles et ouvrages de bronze et  de marqueterie. Był namiętnym  kolekcjoner,niestety jego zbiory uległy zniszczeniu w czasie pożaru pracowni w 1720 roku.

Nouveaux dessins de meubles et ouvrages de bronze et de marqueterie

Nouveaux dessins de meubles et ouvrages de bronze et de marqueterie

Dzieła : w Luwrze i Wallace Collection w Londynie.

Technika , która od jego nazwiska wzięła nazwę, polega na inkrustowaniu mebli szylkretem , przy czym dla lepszego wykorzystania materiału raz miedź tworzy tło , a  szylkret  rysunek, a drugi raz odwrotnie – tłem jest szylkret.

źr. Izydor Grzeluk, Słownik terminologiczny mebli

Charles André Boulle – ebenista

Tags: , , ,

3
mar

Markieteria

   Posted by: Konserwator    in Słownik

Markieteria (fr. marqueterie),

technika zdobnicza
polegająca na naklejaniu na powierzchni drewn.
podłoża cienkich elementów z drewna (fr. marqueterie
en bois
) lub także innych materiałów, np. mosiądzu,
szylkretu, kości (fr. marqueterie Boulle); cechą
charakterystyczną tej techniki jest to, iż poszczególne
elementy są nakładane na powierzchni
podłoża; wyróżnikiem tej techniki we Francji jest
kryterium technologiczne, odwrotnie niżeli w pol.
terminologii, gdzie stosuje się kryterium materiałowe
( i n t a r s j a ,  i n k r u s t a c j a ) . Rozpowszechnienie
m. (intarsji) nastąpiło we Włoszech w XV w.,
a następnie w Holandii i Francji; na pocz. XVII w. we
Włoszech zaczęto łączyć niektóre gatunki drewna
(gł. heban lub barwioną na czarno gruszę) z innymi
materiałami, z szylkretem i cyną; ten sposób dekoracji
rozwinęli we Francji m.in. tacy ebeniści jak
J. Macś, R Golle, a przede wszystkim A. Ch. Boulle.

źr.Słownik term.mebli-I.Grzeluk

Tags: ,

21
paź

Intarsja

   Posted by: Konserwator    in Słownik

Intarsja

- synonim markieterii, wykładanie, dekoracja ornament, przedmiotów drewn. uzyskana przez zastosowanie różnobarwnego drewna lub innych materiałów (metali, kości, szylkretu, masy perłowej, kamieni półszlachetnych itp.); wł. intarsio, tarsia, hiszp. taracea (granos de trigo), franc. marqueterie, ros. nabornoje dierewo, staropol. nasadzanie; terminy te występują w literaturze na określenie płaszczyzny (zawsze drewn.) zdobionej wykładaniem, w ogólniejszym znaczeniu inkrustowanej (inkrustacja, mozaika); najczęściej przez i. rozumie się technikę zdobn. polegającą na wykładaniu powierzchni przedmiotów drewn. innymi gatunkami drewna (często podbarwianymi, bejcowanymi, podpalanymi) określaną we Włoszech odrębnym terminem – rimesso. Powierzchnie intarsjowane uzyskać można różnymi metodami: l) technika najdawniej stosowana – pokrywanie powierzchni przedmiotów okładziną z niezbyt dużych kawałków (płytek, pasków) okleiny z różnych gatunków drewna; 2) wycinanie dekoracji z arkuszy okleiny piłką i przyklejanie jej na powierzchni przedmiotu, technika znana we Włoszech od XVI w., udoskonalona w XVII w. I. znano w starożytności, w kręgu kultury śródziemnomorskiej, uprawiano ją w krajach Bliskiego Wschodu, skąd naśladować ją zaczęto w Europie, najpierw we Włoszech w postaci dekoracji o motywach geom. (certosina), następnie w Hiszpanii (taracea); rozkwit przypada na okres renesansu (szczególnie we Włoszech i Niemczech), kiedy rozpowszechniają się intarsjowane sceny przedstawiające (krajobrazy, wnętrza arch., obrazy hist., martwe natury itp); na odrębnej zasadzie komponowania powierzchni rozwijała się i. w okresie baroku w różnych krajach, m.in. ważnymi ośr. były: Holandia i Anglia, we Francji czołowym ebenistą stosującym udoskonaloną techn. i. był A. Ch. Boulle; w XVIII w. i. odgrywała zasadniczą rolę w zdobnictwie luksusowych mebli franc. i ang. (upowszechniać się zaczął wówczas termin franc. na jej określenie); sławne m.in. były we Francji znakomite markieterie J. F. Oebena, J. H. Riesenera, intarsjowane meble i boazerie nadreńskich warsztatów A. i D. Roentgenów, ang. we wnętrzach Adamów, we Włoszech G. Maggioliniego. Na terenie Polski i. jest charakterystyczna dla mebli śląskich (od XVI w.), elbląskich, toruńskich i kolbuszowskich; w XVIII w. zw. bywała nasadzaniem; ob. występuje w tzw. meblach stylowych, galanterii drewn. i wyrobach ludowych.

Tags: ,