Posts Tagged ‘meble’

9
lip

Meble

   Posted by: Konserwator    in epoki

MEBLE

to sprzęty, zazwyczaj przenośne, służące do urządzania wnętrz. Powstanie ich i rozwój jest wynikiem osiadłego trybu życia. Meble służą m.in. do leżenia, siedzenia oraz przechowywania przedmiotów; mają odpowiednią konstrukcję: szkieletową (siedziska i łoża) lub skrzyniową, m.in. szafy, komody i stoły z szufladami, kredensy; mogą być wyplatane i wyściełane.

Typy i wielkość mebli dostosowane są do architektury i jej charakteru (np. reprezentacyjne łoża w monumentalnych wnętrzach baroku, delikatnie zdobione parawany w intymnych pomieszczeniach rokoka, neutralne szafy ścienne we wnętrzach współcz.). Styl mebli podporządkowany jest stylowi epoki; wygląd często uzależniony od przeznaczenia (np. meble szkolne, biurowe,barowe, biblioteczne). Odrębnym typem mebli są sprzęty sakralne, związane ze specyfiką wyznania (np. konfesjonał w kościele rzymskokatolickim, pulpit pod Koran w meczecie, szafa na rodały w synagodze).

Meble wykonywane są z drewna, metalu, kamienia, tworzyw. Zdobione w materiale, z którego jest wykonany sprzęt lub jego dekoracja (np. snycerka w samym drewnie, brąz lany i cyzelowany elementu nałożonego na meble) lub zdobione na powierzchni malowaniem, złoceniem, okładziną, intarsją, inkrustacją itp. Dekoracją  jest też tapicerka.

Wysoki poziom miały meble już w staroż. Egipcie. Meble greckie, znane głównie  z malowideł na wazach, były bardzo funkcjonalne. Meble rzymskie nawiązywały do greckich (znane z wykopalisk); meblem charakterystycznym dla starożytności było łoże do spożywania posiłku.

Sprzęty romańskie były prymitywne w porównaniu z meblami antyku.

Meble gotyckie zdobione były snycerką o motywach architektonicznych.

W renesansie rozkwit meblarstwa (różnorodność typów, konstrukcji, dekoracji) rozpoczął się we Włoszech.

W baroku główną rolę odgrywała Francja, skąd styl Ludwika XIV rozprzestrzenił się w Europie. Także i inne kraje wytworzyły charakterystyczne typy mebli, np. w  Europie północnej tzw. gdańskie meble. W środkowej  Europie w XVIII i na początku XIX w. dominowały w meblarstwie artystycznym style francuskie: styl regencji, styl Ludwika XV, styl Ludwika XVI, dyrektoriat, empire.

Pewną odrębność zachowują  meble angielskie (Chippendale, Hepplewhite, Sheraton, styl braci Adam).

Wiek XIX w meblarstwie nie miał jednolitego stylu.

We Francji panował empire, później styl Ludwika Filipa, następnie styl II Cesarstwa, w Niemczech biedermeier, potem II rokoko. W Austrii od poł. wieku wyrabiano gięte m. thonetowskie. Anglia przeżywała styl wiktoriański. Próbę stworzenia nowego stylu na przeł. XIX i XX w. podjęła secesja.

Meblarstwo XX w., pod wpływem funkcjonalizmu i konstruktywizmu, szuka rozwiązań prostych, stosując nowe materiały chce dać m. typowe, zgodne ze znormalizowanymi mieszkaniami, szkołami, warsztatami pracy itp., a obok tego – unikatowe meble artystyczne.

Meble ludowe odznaczają się prostszą konstrukcją i zdobieniem; nawiązują do stylów meblarstwa artystycznego; mają regionalne odrębności.

Meble Wschodu, które wywarły wielki wpływ na sprzęty europejskie (zwłaszcza XVIII w.), odznaczają się mniejszymi rozmiarami i bogatą dekoracją rzeźb, oraz stosowaniem laki i masy perłowej.

Oryginalnymi formami wyróżniały się meble kolbuszowskie.

W końcu  XIX w. poszukiwania stylu narodowego znalazły odbicie w stylu zakopiańskim i Młodej Polsce.

Na meblarstwo 1 połowy XX w. znaczny wpływ wywarły Warsztaty Krakowskie i Spółdzielnia Artystyczna „Ład”.

źr.SŁOWNIK terminologiczny SZTUK PIĘKNYCH

Tags:

11
paź

Wyroby ebenistów elbląskich

   Posted by: Konserwator    in Meble stylowe

W dziejach rzemiosła artystycznego Europy północnej meble elbląskie zajmują miejsce wybitne. Wysokie walory artystyczne stawiają je na równi z wytwórczością takich ośrodków jak Gdańsk, Toruń i Kolbuszowa. Ciągle jednak pozostają zbyt mało znane, budząc zainteresowanie przede wszystkim lokalnych badaczy i kolekcjonerów. Każda próba charakterystyki napotyka znaczne trudności i ograniczenia. Przyczyny tkwią zarówno w braku materiałów źródłowych jak i w skromnej liczbie zachowanych mebli z najstarszych stylowo epok.

Już w połowie XIV wieku działało tutaj ponad trzydzieści różnych specjalizacji rzemieślniczych. Pierwsze informacje o cechu stolarzy pochodzą dopiero z końca XVI wieku. Jednak już w średniowieczu zarówno organizujące się ośrodki władzy, jak i mieszczanie elbląscy potrzebowali mebli różnego rodzaju i przeznaczenia. Dostarczali ich lokalni rzemieślnicy. Głównym ośrodkiem późnogotyckiej sztuki Prus Królewskich był bez wątpienia Gdańsk. Ołtarze, zachowane w kościołach elbląskich i dawnej diecezji warmińskiej świadczą jednak o tym, że również w Elblągu wykształcił się lokalny ośrodek artystyczny, charakteryzujący się wyraźną odrębnością warsztatową. Źródłem rozwoju lokalnych rzemiosł były liczne zamówienia związane z życiem religijnym. Cechy rzemieślnicze i bractwa zobowiązane były przepisami statutowymi do rozwijania form wspólnotowego życia religijnego. Cechy fundowały więc ołtarze i przedmioty kultu. Realizacja tego typu zamówień wymuszała współpracę kilku grup zawodowych, reprezentujących często odmienne profesje, a konsekwencją był zawsze rozwój lokalnych warsztatów snycerskich i stolarskich. Świadczą o tym dzieła powstałe w Elblągu w końcowej fazie gotyku. Ujawnia się w nich wpływ twórczości Wita Stwosza oraz znajomość graficznych wzorów Mistrza E.S., Martina Schongauera i Albrechta Dürera. Na inspirowanym wielką sztuką gruncie wyrastały dzieła wybitne. Tak rodziła się tradycja dobrego rzemiosła.

W latach 1466 – 1626 Elbląg był nie tylko ważnym ośrodkiem portowym i handlowym w skali Prus Królewskich, ale także wybijającym się ośrodkiem artystycznym w Polsce. Znakomita sytuacja gospodarcza miasta na przełomie XVI i XVII wieku znalazła odbicie w rozwoju budownictwa. Ożywienie tej dziedziny gospodarki prowadziło zawsze do rozkwitu rzemiosł, związanych z obróbką drewna. Stolarze, cieśle i snycerze wykonywali do nowych budynków elementy konstrukcji, schody, stolarkę okienną i wiele przedmiotów codziennego użytku. Lakoniczny opis wytwarzanych w Elblągu mebli, stropów i boazerii zawiera inwentarz Muzeum Rzemiosła Artystycznego w Gdańsku, które od lat osiemdziesiątych XIX wieku gromadziło również wytwory warsztatów elbląskich. Z dużym uznaniem trzeba podkreślić, że ówcześni gdańscy muzealnicy cenili i rozpoznawali formalne cechy mebli elbląskich. W pierwszej połowie XX wieku umiejętność ta nie była już tak oczywista, skutkiem czego meble elbląskie utożsamiano często mylnie z gdańskimi. We wspomnianym inwentarzu jako wyrób elbląski zapisano dwa słupki okienne pochodzące z XVII wieku, wykonane z drewna dębowego. Pokrywał je bogaty ornament. Na jednym z nich przedstawiona była postać anioła, na drugim głowa lwa. Tego typu informacje źródłowe pozwalaj ą na budowanie w wyobraźni obrazu wyposażenia domu bogatego mieszczanina. Znajdowały się w nim zapewne wysokiej klasy przedmioty artystyczne, skoro właściciel tyle uwagi i wydatków poświęcił z pozoru mało ważnym ramom okiennym. W zbiorach gdańskiego muzeum zgromadzono więcej elbląskich sprzętów i mebli. Zatem już wówczas ceniono artystyczną wartość wyrobów ebenistów elbląskich.

Tags: , , , , ,

6
mar

Z górnej półki

   Posted by: Konserwator    in meble malowane, Meble stylowe, szafy

Szafa chłopska, południowoniemiecka,datowana na 1757r.Drewno iglaste.Prosta dwudrzwiowa szafa z cokołem i rozbudowanym wieńcem.Front podzielony trzema kolumnami,drzwi z płycinami.Cały front pokryty malarsko motywami kwiatów i winorośli,boki marmuryzowane.Pod wieńcem data 1757 i sentencja Ein schöner Kasten ist eine Freud, doch ist es nur ein Eitelkeit und weil es ist ein Eitelkeit so weil ich suche die ewig Freud.

szafa ludowa z ornamentem roślinnym1

górny fragment z wieńcem2

……………..do kupienia w domu aukcyjnym Vogler
Cena CHF 6‘500.-

Źródło :
1.www.auktionen-vogler.ch
2.www.auktionen-vogler.ch

Tags: , , , , , ,